5 sposobów na rozczesywanie sierści psa bez ciągnięcia

Długość spaceru z psem powinna zależeć od dwóch rzeczy: kolory ścian do salonu kondycji i wieku psa oraz warunków na zewnątrz. Właściciele często trzymają się sztywnego schematu – zawsze ta sama trasa, ten sam czas – a potem dziwią się, że pies marznie, dyszy albo odmawia wyjścia. Tymczasem wystarczy kilka prostych zasad, żeby dopasować spacer do aury.

Nie karz kota za załatwianie się obok kuwety. Krzyk, noszenie do kuwety i pokazywanie „co zrobił" tylko pogłębią stres. Zamiast tego dokładnie wyczyść zabrudzone miejsce – najlepiej enzymatycznym środkiem, który rozkłada zapach moczu. Zwykłe detergenty pozostawiają ślad, który kot nadal czuje i wraca w to samo miejsce. Na czas nauki możesz przykryć to miejsce folią lub postawić tam tymczasowo kuwetę.

Dobierz narzędzie do rodzaju sierści. Do krótkiej i gładkiej wystarczy rękawica lub miękka szczotka. Do średniej i długiej sprawdzi się grzebień o rzadkich zębach oraz szczotka z włosiem. Do gęstego podszerstka potrzebny jest grzebień o gęstych zębach lub narzędzie z ząbkami, ale używaj go delikatnie, bez wbijania w skórę. Zawsze sprawdź palcami, czy zęby nie są ostre i czy nie drapią. Unikaj metalowych szczotek z ostrymi końcówkami, które mogą kaleczyć skórę. Nie używaj też narzędzi zbyt małych — to zmusza do częstszego szarpania.

Materiał ma większe znaczenie niż sposób montażu. Najmniej widoku odbiera siatka z cienkich, pojedynczych linek — najlepiej w ciemnym kolorze, bo czerń i grafit znikają na tle nieba i drzew, a jasne linki odbijają światło i tworzą widoczną mgiełkę. Gruba pleciona siatka, nawet przezroczysta, przy patrzeniu pod kątem wygląda jak mleczna szyba. Jeśli zależy ci na widoku, wybierz linki o średnicy do 1 mm, z oczkiem nie mniejszym niż 4–5 cm. Mniejsze oczka są potrzebne tylko wtedy, gdy ma to zatrzymać ptaki — wtedy idź w cienką linkę, a nie w grubą siatkę.

Zapach z kuwety bierze się z trzech rzeczy: moczu, kału i tego, co dzieje się z nimi po kontakcie ze żwirkiem. Sam żwirek nie maskuje zapachu na dłużej, jeśli jest go za mało albo jeśli kuweta stoi w złym miejscu. Zacznij od ilości: wsyp warstwę o grubości około 5–7 cm. Płycej oznacza, że mocz spływa na dno, a wtedy nawet najlepszy żwirek nie pomoże. Przy jednym kocie wystarczy standardowa kuweta, ale przy dwóch zwierzętach zasada jest prosta: jedna kuweta na kota plus jedna dodatkowa, ustawione oświetlenie w salonie różnych miejscach.

Ustawienie kuwety wpływa na zapach bardziej, niż się wydaje. Nie stawiaj jej przy miskach z jedzeniem i wodą – kot tego nie zaakceptuje i zacznie załatwiać się gdzie indziej. Nie wciskaj kuwety w ciasny kąt za pralką czy w szafie: bez przepływu powietrza zapach się kumuluje. Najlepiej sprawdza się miejsce przewiewne, ale nie przy oknie czy drzwiach, gdzie kot czuje się odsłonięty. Unikaj też podłóg z ogrzewaniem podłogowym – ciepło przyspiesza rozkład moczu i nasila woń.

Skuteczna metoda to działanie dwuetapowe. Najpierw usuwasz źródło zapachu z powierzchni — odkurzasz tkaninę dokładnie, najlepiej z końcówką szczotkową. Potem stosujesz pochłaniacz: sodę, kawę mieloną w płóciennym woreczku albo węgiel aktywny w miseczce postawionej obok tkaniny na kilka dni. Dopiero na końcu, jeśli zapach nadal siedzi w głębi, decydujesz się na pranie lub czyszczenie parowe. Odwrotna kolejność, czyli pranie od razu, często utrwala zapach, bo woda wnika w tkaninę razem z cząsteczkami, które miały zostać na powierzchni.

Zimno, deszcz i wiatr wymagają innych decyzji Przy mrozie poniżej minus pięciu stopni skróć spacer do kilkunastu minut, ale wychodź częściej. Małe rasy, psy bez podszerstka i seniorzy marzną szybciej. Załóż im kubraczek, a po powrocie sprawdź łapy – sól i zamarznięty śnieg między palcami potrafią boleć. Jeśli pies podnosi łapy do góry i staje, to nie upór, tylko sygnał, że dłużej nie da rady. W deszczu wybierz trasę z twardym podłożem, żeby uniknąć błota, i po powrocie przetrzyj psa ręcznikiem, szczególnie okolice brzucha i uszu.

Rodzaj żwirku ma większe znaczenie niż zapachowa „nowość" na opakowaniu. In case you have any kind of inquiries relating to in which as well as tips on how to work with zobacz więcej, you'll be able to contact us from the web site. Żwirki zbrylające łatwiej usuwać, bo mocz tworzy zwartą bryłę zamiast rozlewać się po całym podłożu. Minerały wiążące, np. bentonit, dobrze chłoną wilgoć, ale pył osiada w płucach kota i na meblach. Żwirki silikonowe pochłaniają mocz i długo pozostają suche, jednak trzeba je często mieszać i wymieniać w całości. Żwirki drewniane i roślinne są lekkie i chłonne, ale przy wilgotnym powietrzu szybko zaczynają fermentować. Bezzapachowe żwirki są bezpieczniejsze dla dróg oddechowych kota niż te z intensywnymi perfumami – kot wyczuwa zapach znacznie mocniej niż człowiek i może omijać kuwetę, jeśli podłoże pachnie chemią.

Codzienne usuwanie brył i kupy to podstawa. Rób to przynajmniej raz dziennie, a przy dwóch kotach – dwa razy. Raz w tygodniu wymień cały żwirek i umyj kuwetę, nawet jeśli wygląda czysto. Typowy błąd to dosypywanie świeżego żwirku na stary, przesiąknięty mocz. Drugi błąd: zbyt rzadkie mycie samej kuwety – plastik chłonie zapach i po kilku miesiącach żaden żwirek nie pomoże, trzeba wymienić kuwetę na nową. Trzeci: ustawienie kuwety obok legowiska lub miejsca, w którym kot odpoczywa.